Vanmorgen, na een onrustige nacht, sta ik met Toon bij het consultatiebureau. In de veronderstelling dat hij gewogen en gemeten gaat worden begin ik hem uit te kleden. De dame achter het bureau, zegt onverschillig, alleen armen ontbloten, hij krijgt bij dit bezoek alleen prikken.

Eenmaal binnen bij de arts spreek ik mijn verbazing uit. De arts vertelt over bezuinigingen en dat ook zij er verre van blij mee is. Ik krijg een klachten formulier mee: “klaag vooral dan draaien ze het misschien terug”.

De arts en haar assistente zetten tegelijk in beiden armen een naald en Toon begint onbedaarlijk te huilen. Ik loop met hem naar de wachtruimte en geef hem als troost mijn borst en hij hapt nog huilend aan. De arts komt nog even naar buiten lopen en ziet mij mijn dreumes voeden en zegt: er is geen betere troost. Mijn consultatiebureau arts is een hele goede!