De klik was er nog steeds tussen ons, we begrepen allebei waarom we het zo leuk hadden gehad in Rome. Hij is nog steeds de Februaristaker van toen, 11 jaar ouder, samenwonend en nu vader. Het was een goede avond, hij bracht me naar het station en daar namen we afscheid, allebei weer over naar 2012 en ons eigen leventje.

Eenmaal thuis overdacht ik de avond en bleef vooral steken op de foto’s die ik van mezelf had gezien. Ik was bijna vergeten dat onder al die extra kilo’s een hele mooie vrouw schuilgaat. Die moet maar weer eens tevoorschijn komen, dus poging 435 is van start gegaan, de Weight Watchers online gaan me helpen en de eerste dagen zijn goed verlopen. Dan blijkt maar weer dat als het knopje echt om gaat het eigen helemaal niet zo moeilijk is.

Eerste maar eens de eerste 5% eraf, en daar naar 10% en dan enz. enz. totdat ik weer lekker in mijn vel zit en ik weer een tikkeltje lijk op dat meisje in Rome, dan natuurlijk 12 jaar ouder en drie kinderen rijker.

Poging 435 is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Op Facebook las ik van een moeder, wier zoon kanker heeft, dat geluk in 2012 ver te zoeken zou zijn en ik begrijp haar verslagenheid, maar ik hoop zo dat zij in de fase die eraan komt, plek zal houden voor geluk. Alle patiënten die moeten vechten tegen een ziekte kennen de verslagenheid, het grote verdriet, de pijn en de kracht die het gevecht kost, maar daarnaast moet er altijd plek zijn voor lol, lachen, humor, positiviteit en geluk.

Het is mijn stellige overtuiging dat dit bijdraagt aan herstel, of aan het draagbaar maken van een ziekte zoals in mijn geval. Blijf dus vooral de lichte kant zien, de randjes goud al zijn ze nog zo dun. Als je niet meer op zoek gaat naar de gouden randjes, wordt het leven heel erg donker en in het donker kan niets groeien.

Geluk is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Eenmaal binnen bij de arts spreek ik mijn verbazing uit. De arts vertelt over bezuinigingen en dat ook zij er verre van blij mee is. Ik krijg een klachten formulier mee: “klaag vooral dan draaien ze het misschien terug”.

De arts en haar assistente zetten tegelijk in beiden armen een naald en Toon begint onbedaarlijk te huilen. Ik loop met hem naar de wachtruimte en geef hem als troost mijn borst en hij hapt nog huilend aan. De arts komt nog even naar buiten lopen en ziet mij mijn dreumes voeden en zegt: er is geen betere troost. Mijn consultatiebureau arts is een hele goede!

Consultatie bureau arts is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

In 2000 was ik met heel veel Nederlandse jongeren op de RK jongeren dagen in Rome, net verloofd, net gediagnostiseerd met MS en eigenlijk best wel in de war. En daar kwam ik Mark tegen en viel hard en diep voor deze jongen, een week hebben we om elkaar heen gedraaid, gepraat tot diep in de nacht, allebei onze verwarring uitgesproken, hij had net een vriendinnetje en ik wilde net gaan trouwen met de man waar ik zo van hield. En toch vielen we allebei als een blok voor elkaar. We liepen door Rome, praten, waren samen stil, huilde en gingen uiteindelijk uit elkaar, hij naar Amsterdam-Noord en ik eerst terug naar Baarn en daarna bij mijn zus op een zolderkamertje in Amsterdam.

We hebben elkaar nooit meer gezien, ik heb drie maanden nagedacht, langzaam maar zeker de draad weer opgepakt met Ronald, ging in therapie, praten over de impact die deze ziekte had op mijn leven en op 23 november 2001 trouwde ik met Ronald, en samen bouwde we een mooi leven op, kregen drie kinderen. We zijn gelukkig.

Eergisteren kreeg ik reactie van die Mark op mijn geplaatste bericht op Hyves en het bleek diezelfde Mark te zijn. Het is grappig om te merken dat die week, ook op hem, een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. We weten allebei nog veel van deze week en dragen elkaar een warm hart toe. We hebben duidelijk veel te bespreken en hebben al heel wat mailtje heen en weer gestuurd. Hij heeft nog foto’s, ik heb nog contact met een andere jongen die mee was. We zullen elkaar binnenkort ontmoeten, ik neem Pieter mee en hij de foto’s.

Hij is nog samen met het meisje waar hij toen net verkering mee had en heeft twee jongetjes, woont nog in Amsterdam en is gelukkig.

Een enorm Memories gevoel, alleen miste Anita Witzier…

bijzonder is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Onrust is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Een tijd heb ik het niet gedaan, simpelweg omdat mijn blog weg was, als vermist opgegeven, door mij als verloren beschouwd. Ik dacht dat ik wel genoeg zou hebben aan Facebook en Twitter. Maar toch op verloren momenten merkte ik dat ik het gekonkel met zinnen miste, het mooi formuleren waar je bij Twitter simpelweg niet genoeg tekens voor hebt. Gelukkig, mijn log kwam boven water, ik mag weer.

En dan is een onderwerp in mijn hoofd wat ik niet aan het ‘papier’ kan en wil toevertrouwen, waar ik over wil praten, een ander zijn menig over wil vragen, maar dat kan (nog) niet op deze blog. Deze bewaar ik nog even voor het gewillige oor van een vriendin…

To be continued

Hoofd leegmaken is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Mout is negen jaar en is dit jaar weer gelovend door gekomen en volgend jaar gaat ze naar de bovenbouw. Ergens in de zomer ga ik haar vertellen dat Sinterklaas niet echt is, dat het allemaal een grote grap is. Ik ben benieuwd hoe ze zal reageren.

En dan is de vraag, zal Bente van 8 volgend jaar nog geloven? Zij was degene die vrijdagavond vroeg waarom die stem van Marc-Marie Huijbregts zoveel op die van de Sorrypiet leek.

Het maakt het feest volgend jaar heel anders, daarom zal ik deze pakjesavond extra genieten, de video en fotocamera in de aanslag houden en vooral kijken, kijken, genieten en alles in me opnemen…

Het laatste jaar is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Om 8 uur zat ik in de auto naar school om de meiden weg te brengen en in de auto viel Toon in slaap en daar ligt hij nu nog steeds te slapen, onder mijn toeziend oog.

Morgen zijn Ronald en ik tien jaar getrouwd. En als ik dan kijk naar zo’n start van een ochtend…wat is er veel veranderd! Wat ben ik een ander mens geworden, moeder van drie (3!) kinderen, ik rook niet meer, ik dronk al weinig, maar nu helemaal niet meer, ik kon fantastisch uitslapen, maar ik denk zelf dat als ik het zou mogen ik het niet meer zou kunnen. Alle dagen staan in het teken van de kinderen, school, voetbal, paardrijden, toneel, verjaardagen en Sinterklaas. Ik vind het heerlijk, ook al wordt het me wel eens teveel.

Gisteravond lag ik om half 8 in bed omdat ik niet meer op mijn benen kon staan, een vooruitziende blik misschien wel. Toch houdt mijn MS zich koest, zoals ik mijn MS graag zie. Elke dag slapen, vroeg naar bed en geen hele gekke dingen doen werpt zijn vruchten af.

Maar al met al, als je het leven van nu naast het leven van 10 jaar geleden legt, is het een wereld van verschil, maar het is een verschil waar ik heel erg blij mee ben.

Ander leven is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Een jaar geleden, een jaar waarin zo’n kleine hulpeloze baby die slaapt, drinkt, huilt en poept en plast gaat naar een dreumes die kruipt, loopt, eet, drinkt, kletst, lacht, speelt en een eigen willetje heeft. De natuur is werkelijk wonderbaarlijk.

En natuurlijk ben ik me ervan bewust dat elk kind deze ontwikkelijk doormaakt, OK, bijna elk kind. Dat mijn zoon geen uitzondering is op de regel en dat alle kinderen al deze dingen gaan kunnen, is het niet nu dan wel over een paar maanden. Toch ben ik trots en verwonderd dat het elke keer weer gebeurt.

Ik geniet ervan, maak foto’s en filpjes, kijk, kijk en kijk naar dit kleine mannetje. De volgende keer dat ik kijk is hij groot…zo snel gaat het.

De tijd gaat zo snel is a post from Get on the back of the Beast and ride it.

Nu is de taak voor mij om me af en toe van twitter en facebook te verwijderen, teksten te maken die langer zijn dan twee, drie zinnen en kijken of ik de mensheid nog wat nuttigs te melden heb. Ik heb er zin in.

Ik zal laten zien dat mijn leven meer behelst dan 140 tekens

mseefje is a post from Get on the back of the Beast and ride it.